Corrigeren hondengedrag

Corrigeren hondengedrag

“…als je een vis beoordeelt op haar vermogen om in een boom te klimmen, zal ze haar hele leven denken dat ze dom is.”  Alfred Einstein.

Corrigeren hondengedrag.

Ik heb een buurman die in de namiddag zijn twee Engelse Springer Spaniëls los naast de fiets uitlaat, en dat gaat prima. Mijn Portugese Berghond protesteert blaffend als ze langs m’n huis komen. Hij vroeg me eens waarom ik dat niet corrigeerde, er aan toevoegend dat zijn honden ‘gelukkig’ nooit blaffen. “Het is haar werk om dat te doen, van jouw honden niet, zij hebben de jacht als werk.” verklaarde ik. Dit werk moet je niet corrigeren maar kanaliseren.

Corrigeren is in de kynologie een heikel punt en de discussie erover is zwart-wit. Het móet allemaal super positief. De a-priorische afwijzing van de correctie als opvoedkundig leermiddel is kortzichtig. Niet alle mensen zijn gelijk, niet alle hondenrassen zijn gelijk. Uitgaand van de idee dat vrijwel alle in sociale groepen levende jonge zoogdieren de grenzen van wat mag en niet mag opzoeken en (pogen te) verleggen, is de getrokken grens een lijn die door het jonge dier als beperkend of corrigerend ervaren wordt.

Opvoeding

In analogie kunt u ouders met meerdere kinderen vragen of zij die consequent c.q. gelijkvormig hebben opgevoed. Zeer waarschijnlijk zult u een krachtig “NEE” als antwoord krijgen. Kinderen van dezelfde ouders verschillen (sterk) van karakter en temperament. Zij laten verschillen in grensverleggend gedrag zien. Dat verlangt een persoonlijke benadering. Met meegaande kinderen is grenzen stellen gemakkelijk; bij recalcitrante of dwarse kinderen moeilijk.

Dat het training-technisch kán om louter positief met een hond te werken is mooi, maar betekent niet dat het opvoedkundig ook altijd wenselijk is. Een correctie die verandering van gedrag tot doel heeft, proportioneel en incidenteel is, kan goed werken. Het is een gereedschap, onderdeel van de kist met gereedschappen. Psycholoog Abraham Maslow zei dat als je alleen een hamer tot gereedschap hebt, je ook alleen maar spijkers ziet.

Voor veel hondenbezitters is het echter een dagelijkse realiteit dat ze zonder (enige vorm van) correctie hun hond niet in het gareel kunnen krijgen of houden. Ik ontvang radeloze hondenbezitters die zich moreel gedwongen voelen om louter positief en happy met hun brutale, sleurende, blaffende, knagende, weglopende, opspringende hond om te gaan. Temeer daar correcties op de hondenschool tot uitsluiting kan leiden. Dan is de balans tussen een non-correctie werkwijze en de realiteit behoorlijk zoek.

Zo’n hondenbezitter moet je niet wegsturen maar omarmen en in holistisch verband naar de hond leren kijken…

Meer verdieping over de samenwerking- en relatie tussen u en uw hond, werken met lichaamstaal en verfijnde trainingstechnieken staan in mijn nieuwste boek De mensenhond, dat binnenkort verschijnt. © klaaswijnbergcompany. Reageren op dit bericht? Dat kan via klaaswijnbergcompany@gmail.com

Reageren is niet mogelijk.